Weblog Hans van Zijl

Sinds een paar dagen heb ik een nieuwe schaduw.... Ze heet Donna, van het Berkenhuisje. Ze is erg knap, slim, lief en aanhankelijk en volgt me als een schaduw. Een paar weken geleden, bij de gemeenteraad/commissiediscussie over het Berkenhuisje deed ik een uitspraak, dat er toch ook snel een oplossing moest komen voor de hond die nog steeds, en vaak alleen, in het Berkenhuisje woont. Met man en macht en met veel liefde worden onder de vrienden van het Berkenhuisje de taken verdeeld om Donna te verzorgen, uit te laten en om zo nu en dan ook bij haar in het huisje te overnachten. Maar het is niet de voorkomen dat de hond van de vroegere eigenaresse af en toe langere tijd alleen is. Soms moet wie A zegt ook B zeggen. Dus hebben we daags voor oudjaar Donna opgehaald om in elk geval voor een paar dagen "op proef" bij ons te verblijven. Donna is een geweldige hartendief gebleken. Ze is een lieve gast in huis, gehoorzaamt perfect, en laat ons, en vooral mij, geen moment uit het oog. Toch vrees ik dat haar aanwezigheid bij ons geen definitieve oplossing kan zijn; samen met onze (mannetjes)hond en kat in de directe omgeving is het gewoon een beetje (te) veel van het goede. De combinatie lijkt een dagtaak te worden en hoe graag we ook zouden willen, dat gaat ons niet lukken... Vraag is wat nu?